Wydarzenie
Wydarzenie
Katalog towarzyszący wystawie „Maksymilian Antoni Piotrowski (1813–1875) w Bydgoszczy i na europejskich salonach”, przygotowanej przez dr Barbarę Chojnacką i Kamila Ściesińskiego, został wyróżniony statuetką Musejon w kategorii „Działalność naukowa i wydawnicza”. Publikacja stanowi istotne uzupełnienie monograficznej ekspozycji, która była poświęcona urodzonemu w Bydgoszczy malarzowi i dokumentowała jego drogę artystyczną, twórczość oraz związki z rodzinnym miastem.
Wystawa monograficzna poświęcona życiu i twórczości Maksymiliana Antoniego Piotrowskiego została przygotowana z okazji 150. rocznicy śmierci artysty oraz 100. rocznicy pierwszej wystawy jego prac w Muzeum Miejskim w Bydgoszczy. To właśnie tamta ekspozycja zapoczątkowała tworzenie w rodzinnym mieście kolekcji dzieł Piotrowskiego.
Biografia artysty związana była z najważniejszymi ośrodkami artystycznymi XIX-wiecznej Europy. W 1833 roku Piotrowski rozpoczął studia w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie. Początkowo kształcił się w klasie gipsów i sali aktów, a od 1835 roku studiował malarstwo historyczne pod kierunkiem Wilhelma Hensla.
Po ukończeniu edukacji odbył podróż artystyczną po Niemczech i Włoszech. Przebywał m.in. w Düsseldorfie, a w latach 1842–1843 podróżował po Włoszech, odwiedzając Rzym, Gaetę, Neapol, Pompeje, Sorrento i Capri. W Rzymie nawiązał kontakty z Johannem Friedrichem Overbeckiem, jednym z najważniejszych przedstawicieli nazarenizmu. W drodze powrotnej zatrzymał się w Monachium, gdzie zapoznał się z twórczością profesorów tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych, Petera Corneliusa i Wilhelma Kaulbacha.
Ważnym etapem kariery Piotrowskiego był Królewiec. Około połowy 1849 roku został powołany na stanowisko profesora w Pruskiej Akademii Sztuk Pięknych. Związał się z miastem na stałe. Przez 26 lat prowadził tam Klasę rysunków z gipsów antycznych.
Mimo wieloletniej działalności poza Bydgoszczą Piotrowski utrzymywał kontakty z rodzinnym miastem i krajem. Świadczą o tym zarówno jego twórczość, jak i udokumentowany pobyt w Krakowie w 1857 roku oraz udział w wystawach polskich towarzystw artystycznych.
Artysta zmarł 29 listopada 1875 roku w Królewcu. Zgodnie z jego ostatnią wolą ciało przewieziono do Bydgoszczy, gdzie 2 grudnia odbył się pogrzeb na cmentarzu Starofarnym.

Twórczość Piotrowskiego obejmuje niemal cztery dekady i wyróżnia się różnorodnością tematyczną oraz stylistyczną. Artysta tworzył obrazy historyczne, religijne, portrety i sceny rodzajowe. W jego malarstwie widoczne są zarówno wpływy idealistycznej i sentymentalnej szkoły berlińskiej, jak i stopniowo nasilająca się tendencja do realistycznego przedstawiania rzeczywistości.
Do najbardziej znanych dzieł historycznych należą „Śmierć Wandy” oraz „Odebranie Delfina królowej Marii Antoninie”. W twórczości Piotrowskiego pojawiały się również tematy związane z historią Polski, m.in. w obrazie „Przed bitwą grunwaldzką”.
Znaczną część jego dorobku stanowią portrety i obrazy rodzajowe. Wczesne portrety wpisują się w nurt mieszczańskiego biedermeieru. Szczególne miejsce zajmują wśród nich wizerunki członków rodziny artysty. Piotrowski malował także sceny z życia berlińskich studentów, przedstawienia o charakterze obyczajowym, kompozycje związane z życiem flisaków oraz obrazy ukazujące polską wieś.
Wyjątkowym przedsięwzięciem w jego dorobku były polichromie w auli uniwersytetu w Królewcu, w tym przedstawienie „Filozofia. Śmierć Sokratesa”.
Podstawę ekspozycji stanowiła kolekcja dzieł Maksymiliana Antoniego Piotrowskiego znajdująca się w zbiorach Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy. Zespół ten uzupełniały dzieła wypożyczone z innych instytucji muzealnych, kolekcji oraz od prywatnych właścicieli.
Na wystawie prezentowane były także obiekty związane z historią recepcji twórczości Piotrowskiego. Oryginalne obrazy uzupełniają m.in. grafika reprodukcyjna, fotografie strat wojennych Muzeum Miejskiego w Bydgoszczy, materiały biograficzne oraz pamiątki związane z artystą.
Nie wszystkie dzieła Piotrowskiego, przede wszystkim obrazy sakralne, mogły zostać zaprezentowane w oryginale. Ich miejsce zajęły plansze z reprodukcjami, które pozwalały przedstawić szerszy zakres tematyczny i stylistyczny jego twórczości.
Katalog autorstwa dr Barbary Chojnackiej i Kamila Ściesińskiego rozwija warstwę dokumentacyjną i naukową minionej wystawy czasowej. Publikacja porządkuje wiedzę o artyście oraz pozwala spojrzeć na jego twórczość w szerszym kontekście XIX-wiecznej kultury artystycznej.
Wyróżnienie statuetką Musejon w kategorii „Działalność naukowa i wydawnicza” jest zatem uznaniem nie tylko dla samej publikacji, lecz także dla pracy badawczej, która stała za przygotowaniem wystawy i katalogu. To przykład działalności muzealnej, w której kolekcja staje się punktem wyjścia do pogłębionych badań, opracowań i nowych sposobów interpretowania dziedzictwa związanego z Bydgoszczą.